

Στη μικρή χερσόνησο της Πούντας έχουν βρεθεί πολλά υπολείμματα της καθημερινής ζωής, από τους Νεολιθικούς χρόνους (6.000 - 3.000 π.Χ. περίπου). Στην νότια παραλία της Πούντας βρέθηκε τάφος της Πρωτοελλαδικής εποχής (3 η π.Χ. χιλιετία), πράγμα που επιτρέπει στους αρχαιολόγους να εικάσουν ότι εκεί άκμασε πρωτοελλαδικός παραθαλάσσιος οικισμός.
Ακόμα ανατολικότερα της Πούντας, στην Αλυκή, πιστοποιείται η ύπαρξη οικισμού που άκμασε στα Μυκηναϊκά χρόνια και μάλιστα κατά την Υστεροελλαδική ΙΙΙ περίοδο (1300 - 1150 π.Χ. περίπου). Επίσης, ίχνη από τους Μυκηναϊκούς χρόνους είχαν καταγραφεί σε παλαιότερες έρευνες στο ύψωμα πάνω από τον Άγιο Νικόλαο, στις υπώρειες του Υμηττού, που όμως «χάθηκαν» λόγω της έντονης οικιστικής ανάπτυξης της περιοχής.
Κατά τους κλασικούς χρόνους το κέντρο της ζωής στον Δήμο μετατοπίζεται προς το εσωτερικό και η παραλία κρατάει μόνο το ρόλο του λιμανιού (ο όρμος Βόρεια της Πούντας). Η χριστιανική παράδοση θέλει τον Απόστολο Παύλο, να αποβιβάζεται στο λιμάνι της Αιξωνής στα μέσα του 1 ου μ.Χ. αιώνα και ακολουθώντας τον αρχαίο δρόμο να φτάνει στο Άστυ να κηρύξει στην Πνύκα τη νέα θρησκεία. Δίπλα στο παλιό βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου περνούσε ο πανάρχαιος δρόμος που ένωνε την Αθήνα με το Σούνιο, στα ίχνη του οποίου έχει δημιουργηθεί η σημερινή οδός Βουλιαγμένης. Τμήματα αυτών των αρχαίων δρόμων έχουν εντοπισθεί σε διάφορα σημεία, αυτό που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών για την επέκταση του τραμ. Ήταν ο αρχαίος παραλιακός δρόμος του δήμου, που βρέθηκε σε μήκος 40 μέτρων, για να καταχωσθεί όμως εν συνεχεία προκειμένου να περάσουν οι σιδηροτροχιές.
(πηγή http://tolmistanotia.blogspot.com/2010/09/blog-post_04.html )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου